کتاب، شرح سه دوره «قصر نشینی» سلین است، اول «زیگمارینگن»، کاخ دودمان شهریاران نیمه‌افسانه‌ای هوهنتزولرن که منتهی اینک آخرین پناهگاه همهٔ پس‌مانده‌های توفان جنگ دوم جهانی شده است. پایانه‌ای که در آن زندگی هرروزه به ساعت‌شماری فرارسیدن به قول سلین، زمان، پخ پخ می‌گذرد. دورهٔ دوم، زندگی زندان و در‌به‌دری بدنامی و مطرودی است. دورهٔ سوم، دورهٔ نهایی، زندگی سال‌های آخر سلین پزشک گوشه‌گرفته، با تک‌و‌توک مریض‌هایی از خود او فقیرتر.
از دیدگاه مجموعهٔ آثار سلین قصر به قصر کتاب به تعبیری پایانی و «حرف آخر» اوست. کتاب پیری سلین است، دوران هم پختگی و هم امیدباختگی، اوج قوام و انسجام زبانی و از سوی دیگر نهایت شکاکی و صراحت نویسنده که در آنچه می‌بیند و می‌گوید دیگر هیچ جای مجامله و تعارفی نیست. هر چه هست یقین است، چه ما را خوش بیاید چه نه. قصر به قصر از هر نظر دو کتاب پیشین، سفر به انتهای شب و مرگ قسطی را کامل می‌کند و با آنها سه شاهکار بنیادین سلین را تشکیل می‌دهد.

• ترجمه انگلیسی این اثر، برنده ی جایزه ملی کتاب آمریکا در سال 1970 شده است.

• نکوداشت های کتاب قصر به قصر

  تصویری واضح از جامعه ی انسانی و شرایط زندگی بشر.

  Barnes & Noble

  درخشان.

  Fantastic Fiction

  با احساسی عمیق از همدلی نسبت به انسان ها.

  Washington Post Book World

• قسمت هایی از کتاب قصر به قصر

  در سنی، به خصوص بعد از بعضی ناملایمات، آدم یک چیز بیشتر دلش نمی خواهد: این که ولش کنند راحت باشد! حتی از این هم بهتر: جوری رفتار کنند که انگار مرده ای!

  همیشه حق با آرای عمومی است، به خصوص اگر حسابی احمقانه باشد.

  اینجاست که می بینی پیرمرد شده ای، هیچ وقت به معنی واقعی خوابت نمی برد، اما دیگر به طور واقعی هم زندگی نمی کنی، فقط در حال چرتی... حتی نگران هم که هستی، باز توی چرتی.